ÖZET
1. Giriş
1980’lerin ve 1990’larm genel eğilim olarak belirgin niteliği göz önüne
alındığında, şunu söylemek yanlış olmayacaktır: iktisadi gelişmeler gittikçe
daha çok piyasa mekanizmasının birer fonksiyonu haline gelirken (toplu
sözleşme ve/veya yasal değişiklikler yoluyla), gittikçe azalan bir biçimde
işgücünün (ya da emek ·cephesinin) müdahalesine maruz kalmaktadır.
Globalleşen ekonominin etkileri ve işgücü piyasalarının sermaye lehine
denetim altına alınması anlamında geliştirilen politika önlemleri
sonucunda; sendikaları devre dışı bırakan ve/veya etkinliğini azaltan bir
ortamın varlığı kaçınılmaz hale gelıniştir. Deregülasyon süreçlerinin yani
işgücü piyasalarındaki faaliyetlerin kuralsızlaştırılınasının yaygınlaşması
ve bunun bir “kural” haline gelınesi; sendikaların konumlarını ve güçlerini
zayıflatan en önemli gelişmelerden birisi olarak görülebilir. İktisadi ve
politik ortamdaki değişiklerle birlikte, bu durumun, genel olarak
sendikaların etkinliği açısından geleneksel temel olarak kabul edilen
istikrarlı istihdam ilişkilerini erozyona uğrattığı vurgulanabilir.